Opowiadanie: Ostatni stolik w winiarni
Deszczowy wtorek, jeden wolny stolik i dwoje obcych, którzy nie chcą go oddać. Romantyczne opowiadanie o powiedzeniu „tak” małemu, niezaplanowanemu wieczorowi.
Autor: Zespół YesTonite · · zaktualizowano 18 listopada 2026 · 3 min czytania
Opowiadanie. Bohaterowie i ten wieczór są zmyśleni; to uczucie, mamy nadzieję, jest ci znajome.
Od obiadu padało, tym cienkim grudniowym deszczem, który wygląda niewinnie, dopóki nie spłynie za kołnierz. Mara pchnęła drzwi winiarni na rogu, a ciepłe powietrze objęło ją jak uścisk, o który nie prosiła. Świece, cichy gwar dwudziestu rozmów, tablica z winami, których nazw nie umiała wymówić.
Obiecała sobie, że w tym tygodniu wyjdzie gdzieś raz. Nie dla nikogo. Po prostu, żeby posiedzieć w miejscu, które nie jest jej kanapą.
Wszystkie stołki przy barze były zajęte. W dalekim kącie, pod oprawioną w ramkę mapą jakiegoś słonecznego miejsca, stał jeden mały stolik z dwoma krzesłami i mosiężną tabliczką: rezerwacja od 21. Była 19:40. Ruszyła w jego stronę.
Tak samo zrobił mężczyzna w mokrym zielonym płaszczu, który nadchodził z przeciwnej strony.
Dotarli do stolika w tej samej chwili i oboje położyli rękę na tym samym krześle. Przez sekundę żadne się nie poruszyło.
Pół stolika
„Byłem tu pierwszy”, powiedział niezbyt przekonująco.
„Byłeś tu dokładnie w tej samej chwili”, powiedziała Mara.
Spojrzał na tabliczkę, potem na bar, potem na nią. Miał twarz kogoś, kto też obiecał sobie, że w tym tygodniu wyjdzie gdzieś raz.
„Możesz wziąć stolik”, powiedział. „Albo jego połowę.”
Powinna była odmówić. Miała odmówić. Wyrwało jej się: „Którą połowę?”
Zastanowił się poważnie. „Tę od strony drzwi. Gdybyś chciała wyjść.”
Wzięła drugą połowę.
Jedna lampka, potem druga
Miał na imię Theo. We wrześniu przeprowadził się do miasta za pracą, która okazała się głównie arkuszami kalkulacyjnymi. Znał trzy osoby, a dwie z nich to koledzy z biura. Zamówił najtańsze czerwone z tablicy i przyznał, że nie wie, co to za wino.
Ona zamówiła drugie najtańsze, żeby nie czuł się sam.
Rozmawiali tak, jak rozmawiają obcy, którzy są dość pewni, że już się nie zobaczą: szczerze i trochę za szybko. O pracy, o mieście, o absurdalnej cenie parasolek w miejscu, gdzie pada pięć dni w tygodniu. Powiedział, że każdego ranka nadal skręca w lewo spod swojego bloku, choć stacja jest po prawej. Powiedziała, że mieszka tu od ośmiu lat i wciąż nie ma ulubionego baru.
„To mógłby być ten”, powiedział.
„Nawet nie wiesz, co pijesz.”
„Jeszcze nikogo to nie powstrzymało.”
Dziewiąta
Za pięć dziewiąta podszedł kelner z miną kogoś, kto musi powiedzieć coś niemiłego. Stolik był zarezerwowany. Cztery osoby, urodziny.
Mara sięgnęła po płaszcz. Taka była umowa; tak kończyły się takie wieczory. Miła godzina i historia, którą nikomu się nie opowie.
Theo już stał. „Dwie ulice dalej jest jedno miejsce”, powiedział. „Maleńkie. Robią zupę i nigdy nie mają tabliczki z rezerwacją, bo nikt nie rezerwuje zupy.”
Spojrzała w okno. Deszcz się wzmógł, taki, od którego latarnie wyglądają miękko.
„Nie mam parasola”, powiedziała.
„Ja też nie. Są tu bardzo drogie.”
Przebiegli te dwie ulice. Miejsce z zupą naprawdę istniało, było ciepłe i prawie puste. Zostali, aż właściciel zaczął układać krzesła wokół nich, co uznali za komplement.
Potem
Na zewnątrz deszcz ustał. Stali pod markizą chwilę dłużej, niż było trzeba.
„Ten sam stolik w przyszły wtorek?”, zapytał Theo. „Tym razem zarezerwuję. Cały.”
„Zarezerwuj połowę”, powiedziała Mara. „Zadziałało.”
Szła do domu, skręcając w prawo, w stronę stacji, i śmiała się głośno z niczego na pustej ulicy.
Niektóre z najlepszych wieczorów zaczynają się bez żadnego planu, od samej decyzji, żeby wyjść i powiedzieć „tak” drobnej rzeczy. Jeśli masz dziś wolny wieczór, zobacz na YesTonite, kto jeszcze w pobliżu wychodzi, albo znajdź ciepłe miejsce na początek w naszych przewodnikach po miastach.