Μετάβαση στο περιεχόμενο
yestonite

Διήγημα: Το τελευταίο τραπέζι στο wine bar

Μια βροχερή Τρίτη, ένα ελεύθερο τραπέζι και δύο άγνωστοι που αρνούνται να το παραχωρήσουν. Ένα ρομαντικό διήγημα για το να πεις ναι σε μια μικρή, απρογραμμάτιστη βραδιά.

Από Η ομάδα του YesTonite · · ενημερώθηκε 18 Νοεμβρίου 2026 · 3 λεπτά ανάγνωσης

Βροχερός δρόμος τη νύχτα με χριστουγεννιάτικα φώτα στη Βιέννη, εξώφυλλο YesTonite: ένα διήγημα, το τελευταίο τραπέζι στο wine bar

Ένα διήγημα. Οι άνθρωποι και η βραδιά είναι φανταστικοί· το συναίσθημα, ελπίζουμε, σου είναι γνώριμο.

Έβρεχε από το μεσημέρι, αυτή η λεπτή βροχή του Δεκεμβρίου που δεν δείχνει σπουδαία, μέχρι να σου μπει στον γιακά. Η Mara έσπρωξε την πόρτα του wine bar στη γωνία και ο ζεστός αέρας την τύλιξε σαν αγκαλιά που δεν είχε ζητήσει. Κεριά, το χαμηλό βουητό είκοσι συζητήσεων, ένας μαυροπίνακας με κρασιά που δεν μπορούσε να προφέρει.

Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της να βγει μία φορά αυτή την εβδομάδα. Όχι για κάποιον. Απλώς για να κάτσει κάπου που δεν ήταν ο καναπές της.

Όλα τα σκαμπό στο μπαρ ήταν πιασμένα. Στη γωνία στο βάθος, κάτω από έναν κορνιζαρισμένο χάρτη κάποιου ηλιόλουστου μέρους, υπήρχε ένα μικρό τραπέζι με δύο καρέκλες και μια μικρή μπρούντζινη πινακίδα: κρατημένο από τις 21:00. Ήταν 19:40. Προχώρησε προς το τραπέζι.

Το ίδιο έκανε κι ένας άντρας με βρεγμένο πράσινο παλτό, που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση.

Έφτασαν την ίδια στιγμή και ακούμπησαν και οι δύο το χέρι στην ίδια καρέκλα. Για ένα δευτερόλεπτο δεν κουνήθηκε κανείς.

Μισό τραπέζι

«Εγώ ήμουν πρώτος εδώ», είπε, όχι και πολύ πειστικά.

«Ήσουν εδώ ακριβώς την ίδια στιγμή», είπε η Mara.

Κοίταξε την πινακίδα, μετά το μπαρ, μετά εκείνη. Είχε το πρόσωπο κάποιου που είχε κι αυτός υποσχεθεί στον εαυτό του να βγει μία φορά αυτή την εβδομάδα.

«Πάρε εσύ το τραπέζι», είπε. «Ή το μισό.»

Κάρτα με απόσπασμα από το διήγημα: Πάρε εσύ το τραπέζι. Ή το μισό.

Έπρεπε να πει όχι. Ετοιμαζόταν να πει όχι. Αυτό που βγήκε ήταν: «Ποιο μισό;»

Το σκέφτηκε σοβαρά. «Αυτό που κοιτάει την πόρτα. Σε περίπτωση που θες να φύγεις.»

Εκείνη πήρε το άλλο μισό.

Ένα ποτήρι, μετά άλλο ένα

Τον έλεγαν Theo. Είχε μετακομίσει στην πόλη τον Σεπτέμβριο για μια δουλειά που αποδείχθηκε ότι ήταν κυρίως λογιστικά φύλλα. Ήξερε τρία άτομα και τα δύο ήταν συνάδελφοί του. Παρήγγειλε το φθηνότερο κόκκινο του πίνακα και παραδέχτηκε ότι δεν ήξερε τι ήταν.

Εκείνη παρήγγειλε το δεύτερο φθηνότερο, για να μη νιώθει μόνος.

Μίλησαν όπως μιλούν οι άγνωστοι όταν είναι αρκετά σίγουροι ότι δεν θα ξαναϊδωθούν: ειλικρινά και λίγο πιο γρήγορα απ' όσο έπρεπε. Για τη δουλειά, για την πόλη, για τη γελοία τιμή των ομπρελών σε ένα μέρος όπου βρέχει πέντε μέρες την εβδομάδα. Είπε ότι ακόμα στρίβει αριστερά κάθε πρωί βγαίνοντας από την πολυκατοικία του, παρόλο που ο σταθμός ήταν δεξιά. Εκείνη είπε ότι έμενε εδώ οκτώ χρόνια και ακόμα δεν είχε αγαπημένο μπαρ.

«Αυτό εδώ μπορεί να είναι», είπε.

«Δεν ξέρεις καν τι πίνεις.»

«Αυτό δεν έχει σταματήσει ποτέ κανέναν.»

Εννιά η ώρα

Στις εννιά παρά πέντε, ο σερβιτόρος πλησίασε με το πρόσωπο κάποιου που πρέπει να πει κάτι δυσάρεστο. Το τραπέζι ήταν κρατημένο. Τέσσερα άτομα, ένα πάρτι γενεθλίων.

Η Mara άπλωσε το χέρι στο παλτό της. Αυτή ήταν η συμφωνία· έτσι τελείωναν τέτοιες βραδιές. Μια όμορφη ώρα, μια ιστορία που δεν θα πεις σε κανέναν.

Ο Theo ήταν ήδη όρθιος. «Υπάρχει ένα μέρος δύο δρόμους πιο κάτω», είπε. «Μικροσκοπικό. Φτιάχνουν σούπα και δεν έχουν ποτέ πινακίδα κράτησης, γιατί κανείς δεν κλείνει τραπέζι για σούπα.»

Κοίταξε το παράθυρο. Η βροχή είχε δυναμώσει, από αυτές που κάνουν τα φώτα του δρόμου να φαίνονται απαλά.

«Δεν έχω ομπρέλα», είπε.

«Ούτε εγώ. Εδώ είναι πολύ ακριβές.»

Έτρεξαν τους δύο δρόμους. Το μέρος με τη σούπα υπήρχε πραγματικά, ήταν ζεστό και σχεδόν άδειο. Έμειναν μέχρι που ο ιδιοκτήτης άρχισε να στοιβάζει τις καρέκλες γύρω τους, κάτι που το πήραν για κομπλιμέντο.

Μετά

Έξω η βροχή είχε σταματήσει. Στάθηκαν κάτω από την τέντα λίγο παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν.

«Το ίδιο τραπέζι την επόμενη Τρίτη;», ρώτησε ο Theo. «Θα το κλείσω εγώ αυτή τη φορά. Ολόκληρο.»

«Κλείσε το μισό», είπε η Mara. «Πέτυχε.»

Γύρισε σπίτι στρίβοντας δεξιά, προς τον σταθμό, και γέλασε δυνατά με το τίποτα σε έναν άδειο δρόμο.


Μερικές από τις καλύτερες βραδιές ξεκινούν χωρίς κανένα σχέδιο, μόνο με την απόφαση να βγεις και να πεις ναι σε κάτι μικρό. Αν έχεις χρόνο απόψε, δες ποιος άλλος βγαίνει κοντά σου στο YesTonite, ή βρες ένα ζεστό μέρος για να ξεκινήσεις στους οδηγούς πόλεων μας.

Διήγημα: Το τελευταίο τραπέζι στο wine bar | YesTonite